تفاوت ماده 237 قانون مالیات مستقیم با برگه تشخیص مالیات

براساس این ماده، برگ تشخیص مالیات درواقع یک نظریه در مورد درآمد مودیست که باید این ویژگی ها را داشته باشد:

• باید آن را براساس ماخذ صحیح بنویسند.
• متکی به دلایل کافی و قانع کننده باشد.
• فعالیت و میزان درآمد موثر در برگه تشخیص باید برای مودی مشخص باشد.
• امضا کنندگان و تایید کنندگان برگه تشخیص باید نام خود را بطور کامل و خوانا قید نمایند و مسئولیت اطلاعات برگه تشخیص را بپذیرند.

این نظریه در برگه تشخیص مالیات به مودی ابلاغ می گردد. او 30 روز برای اعتراض به برگه تشخیص فرصت دارد. اگر این گزارش براساس درآمدیست که مودی سابقا در مورد آن اظهارنامه ای ارائه نداده است، باید در این 30 روز در کنار مدارک مربوط به اعتراض، اظهارنامه مورد قبول خود را نیز ارائه نماید.

براساس ماده 237 قانون مالیات مستقیم، مودی حق دارد نحوه تشخیص مالیات را بداند. در همین راستا نیز امضاکنندگان و صادرکنندگان برگه تشخیص باید گزارشات و محاسباتی که به این برگه تشخیص ختم شده اند را به او تحویل دهند و ابهاماتش را برطرف سازند.

در بسیاری از موارد این ماده در ادارات امور مالیاتی نیز سردرگمی ایجاد می کند. ماده 237 قانون مالیات مستقیم از ممیز می خواهد مسیر اثبات تشخیص مالیات را به شما نشان دهد. بااینحال ممکن است این موارد را در دسترس نداشته باشد. این موضوعیست که در سیستم جامع مالیاتی و اظهارنامه های براوردی کاملا رفع شده است.